Ζώντας με Πολλαπλό Μυέλωμα


Αφιερωμένο…

ΤΗΣ ΔΡΟΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΟΥ*

Το Πολλαπλό Μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια σύνθετη, ανίατη μορφή καρκίνου που χαρακτηρίζεται από υπερβολικό πολλαπλασιασμό και κακοήθη μετατροπή των πλασματοκυττάρων. Η παραγωγή αυτών των πλασματοκυττάρων στον μυελό των οστών είναι ανεξέλεγκτη με αποτέλεσμα να προκαλεί οστεολυτικές βλάβες, και να επηρεάζει το Νευρικό, Νεφρικό και Αιμοποιητικό Σύστημα του ατόμου. Η πρόγνωση αυτή της ασθένειας έχει βελτιωθεί αισθητά τις τελευταίες δεκαετίες (Merodea κ.ά., 2016) αφού οι θεραπευτικές επιλογές έχουν εξελιχθεί με συναρπαστικό ρυθμό . Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών είναι ≤ 60 ετών (Blade και Kyle, 1998; Mangad και Bouchti, 2014). Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις…

Οι ασθενείς με ΠΜ, σε σύγκριση με άλλους ασθενείς με αιματολογικούς καρκίνους, φαίνεται να έχουν μεγαλύτερο αριθμό συμπτωμάτων και χαμηλότερα επίπεδα ποιότητας ζωής ίσως λόγο των παθολογικών καταγμάτων, της αναιμίας και των υποτροπιαζουσών λοιμώξεων που σχετίζονται με την ασθένεια (Molassiotis κ.α, 2011; Johnsen κ.α., 2009). Κάποια από τα συμπτώματα αυτά φαίνεται να βελτιώνονται κατά την διάρκεια της θεραπείας (Wisloff κ. α., 1996; Wisloff κ. ά., 1997).

Περίπου το 40% των ασθενών εμφανίζουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης (Johnsen κ.α., 2009) . Αυτή η έντονη ψυχολογική δυσφορία οφείλεται κυρίως στις αλλαγές που σχετίζονται με τη διάγνωση και θεραπεία όπως αλλαγές ρόλων, αυξημένη εξάρτηση σε άλλους και έντονο αίσθημα αβεβαιότητας για το μέλλον. Ταυτόχρονα βιώνουν τις παρενέργειες από τη θεραπεία ή τα συμπτώματα της νόσου όπως πόνο, κούραση κ.α. Όλες αυτές οι εμπειρίες μπορεί να λειτουργούν συνεργικά προς μειωμένη ποιότητα ζωής και αυξημένη ψυχολογική δυσφορία (Molassiotis κ.α, 2011).

Τα επίπεδα άγχους και ψυχοκοινωνικής νοσηρότητας, σε αυτούς τους ασθενείς, φαίνεται να είναι ιδιαίτερα υψηλά κατά το κρίσιμο διάστημα πριν την αυτόλογη μεταμόσχευση (Siston κ.ά. 2001;, Sherman κ.ά., 2003) με ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ασθενών να βιώνουν αυξημένη συναισθηματική δυσφορία και κακή φυσική λειτουργία, ακόμη και πριν αρχίσουν τη θεραπεία (Sherman κ.ά., 2004). Κατά συνέπεια, οι έρευνες πρέπει να επικεντρωθούν στο να καθοδηγήσουν κλινικές υπηρεσίες, και να καθορίσουν βασικές γραμμές στις πληροφορίες που πρέπει να δίνονται στους ασθενείς στο τι πρέπει να αναμένουν.

Τέλος, ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις για ασθενείς και τους φροντιστές τους βελτιώνουν τη διαχείριση του άγχους που σχετίζεται με το ΠΜ και στις δυο ομάδες. Επίσης, παρεμβάσεις για διαχείριση της κόπωσης που σχετίζεται με τον καρκίνο βελτιώνουν την ποιότητα ζωής του ασθενή και επηρεάζουν θετικά τη ψυχολογική δυσφορία που αισθάνονται (Goedendorp κ.α., 2009; Kangas κ.α., 2008; Sherman κ.α., 2003).

Τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους φροντιστές τους ο φόβος και η αβεβαιότητα για το μέλλον επηρεάζουν τη συναισθηματική τους ευημερία λόγο της φυσικής πορείας του ΠΜ. Ο τρόπος εκδήλωσης της ασθένειας οδηγεί σε αλλαγές ρόλων, συναισθημάτων, κοινωνικής ζωής και απασχόλησης (Molassiotis κ.α, 2011).

Είναι σημαντικό λοιπόν, οι επαγγελματίες υγείας να έχουν μια ειλικρινή επικοινωνία με τον ασθενή και την οικογένεια του κατά την διάρκεια της οποίας επεξηγείται η ασθένεια, το πλάνο θεραπείας έτσι ώστε ο ασθενής και η οικογένειά του να έχουν έγκυρες και ακριβείς πληροφορίες για την ασθένεια και ταυτόχρονα ρεαλιστικές προσδοκίες για το τι επακολουθεί.

* BSc, MSc, PhD, CPsychol

Εγγεγραμμένη Ψυχολόγος




Comments (0)


This thread has been closed from taking new comments.



Newsletter












2029