Εξαιρετικά ζημιογόνοι οι δημόσιοι διαπληκτισμοί ανάμεσα σε ΟΣΑΚ και ΠΑΣΥΚΙ


ΤΗΣ ΔΡΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ*

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας δριμείας και ιδιαίτερα δυσάρεστης δημόσιας αντιπαράθεσης μεταξύ της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ασθενών Κύπρου (ΟΣΑΚ) και της Παγκύπριας Συντεχνίας Κυβερνητικών Ιατρών Κύπρου (ΠΑΣΥΚΙ), η οποία συνοδεύεται μάλιστα από εκτόξευση αλληλοκατηγοριών και προσωπικών επιθέσεων ανάμεσα στους Προέδρους των δύο Οργανισμών.

Πέρα από δυσάρεστη, η εν λόγω αντιπαράθεση δημιουργεί, κατά την άποψή μου, και μια άκρως αρνητική εικόνα στην κοινωνία που δε συνάδει ούτε με τις αρχές και τις αξίες που χαρακτηρίζουν τους δύο αυτούς Οργανισμούς, αλλά ούτε και με τον ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν.

Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και ανησυχίες σε ό,τι αφορά την τεράστια μεταρρύθμιση της Υγείας που εφαρμόζεται στη χώρα μας, αυτό δε χωρά ουδεμία αμφισβήτηση. Το έχω άλλωστε θίξει επανειλημμένως και προσωπικά, μέσα από την τακτική αρθρογραφία και τις τοποθετήσεις μου.

Επικρατεί, επίσης, συχνά σύγχυση στις τάξεις των ασθενών, οι οποίοι μη γνωρίζοντας που πρέπει να απευθυνθούν για να διευθετήσουν ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ή να υποβάλλουν μια καταγγελία αναφορικά με τις προσφερόμενες σε αυτούς υπηρεσίες υγείας, και μη θέλοντας να εμπλακούν σε ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, χωρίς να βγάλουν εν τέλει καμία άκρη, προσφεύγουν στους οργανισμούς ασθενών για να εισακουστούν.

Μολαταύτα, το έχω επαναλάβει στο παρελθόν και θα το πω ακόμη μία φορά και τώρα∙ όσο προβληματική και δύσκαμπτη κι αν είναι η διαδικασία ελέγχου και διερεύνησης των διάφορων παραπόνων και καταγγελιών των πολιτών για θέματα που άπτονται του τομέα της υγείας, δεν είναι οι οργανισμοί ασθενών, παρά το άριστο έργο που επιτελούν διαχρονικά, εκείνοι που έχουν τον ρόλο ή την αρμοδιότητα να τα καταγράφουν, να τα δημοσιοποιούν και να ευρίσκουν σχετικές λύσεις.

Βάσει νόμου και των προνοιών που περιλαμβάνονται σε αυτόν, ακριβώς για να τεκμηριώνεται ορθά η κάθε ξεχωριστή περίπτωση και να αποδίδονται ευθύνες εκεί και όπου επιβάλλεται, τα όποια παράπονα και καταγγελίες των ασθενών πρέπει να απευθύνονται στις Επιτροπές Παραπόνων Ασθενών του ΟΚΥπΥ, τον Επίτροπο Εποπτείας του ΓεΣΥ ή την Επιτροπή Δεοντολογίας του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου, εάν η υπόθεση αφορά το ενδεχόμενο διάπραξης παραπτώματος από ιατρό.

Εάν τώρα οι παραπάνω μηχανισμοί δε λειτουργούν αποτελεσματικά, είναι εκεί που οφείλει να εγκύψει η Πολιτεία και να αναζητήσει διεξόδους, ώστε να μπορεί ο πολίτης να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στον τομέα της Υγείας πιο ορθά, έγκαιρα και αποτελεσματικά.

Πολλά από τα φαινόμενα που βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα με τα παράπονα των ασθενών ίσως να είχαν αποφευχθεί εάν είχε ενεργοποιηθεί ο θεσμός του Συνηγόρου/Επιτρόπου Υγείας, στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, για την ανάγκη δημιουργίας του οποίου γίνεται λόγος επί σειρά ετών. Ωστόσο, το νομοσχέδιο που θα τροποποιούσε τον ισχύοντα Νόμο περί Δικαιωμάτων Ασθενών και θα προνοούσε, μεταξύ άλλων, και για τη λειτουργία του γραφείου του Συνηγόρου/Επιτρόπου παραμένει έως σήμερα στα χαρτιά.

*Ιολόγος BSC, MSc, PhD

Εκτελεστική Διευθύντρια Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας (ΔΟΘ)

 




Comments (0)


This thread has been closed from taking new comments.



Newsletter












902